Święty Paweł dość stanowczo i bezkompromisowo wzywa każdego z nas: „Nie wstydź się zatem świadectwa Pana naszego (…), lecz weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według danej mocy Boga” (2 Tm 1,8). Ewangelia nie jest starodawną opowieścią, która ma człowieka roztkliwiać, ale jest Żywym Słowem Boga, które ma przemieniać ludzkie serce. Pewnie dlatego tak często nas ona uwiera, nie dając spokoju i demaskując to, co jest w nas jeszcze tak bardzo ludzkie i stojące w sprzeczności z Bożą logiką miłości.

Znamy przesłanie Ewangelii. Wiemy też jednak, jak słaba jest nasza wiara, jak wiele nam brakuje, żeby móc nazwać samych siebie ludźmi ewangelicznymi. Podobną świadomość musieli mieć uczniowie Chrystusa: „Apostołowie prosili Pana: «Przymnóż nam wiary»” (Łk 17,5). Wydaje mi się, że bardziej niż Jezusa wstydzimy się częściej tego, że nie potrafimy żyć według Jego Ewangelii, że tak źle nam to idzie… Stąd ten brak odwagi, stąd ten dylemat – przyznać się do Jezusa czy nie? Skoro taki jestem grzeszny, to… z czym do ludzi?

Jeśli będziemy mieli takie i tym podobne wątpliwości, czy mamy prawo głosić innym Dobrą Nowinę, sami będąc tak bardzo niedoskonali, przypomnijmy sobie wtedy słowa Jezusa: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: «Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze», a byłaby wam posłuszna” (Łk 17,6). Nie wielkość wiary czyni nasze świadectwo wiarygodnym i przekonującym. Wiara chrześcijanina jest silna mocą Tego, któremu człowiek zaufał: „Przyjdźcie, uwielbiajmy Go, padając na twarze, zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył. Albowiem On jest naszym Bogiem (…)” (Ps 95,6-7).

Pełny tekst komentarza dostępny na portalu Deon.pl: TUTAJ