„Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie” (Iz 43,18-19). Bóg składa obietnicę nowego i lepszego życia w Jego Królestwie. Warunek: porzucić stare życie. I tu zaczynają się schody... Bo trudno jest nam rozstać się z życiem, które znamy. Ma ono swoje blaski i cienie, ale jest takie... nasze. Przyzwyczailiśmy się do niego. To trudne życie, ale to moje życie. Św. Paweł zachęca nas jednak: „Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa (…)” (Flp 3,8).

Warto w tym fragmencie zwrócić uwagę na słowo „śmieci”, którym autor polskiego tłumaczenia oddał greckie słowo σκυβαλα (skybala). I trzeba powiedzieć, że z różnych wariantów znaczeniowych wybrał ten milszy dla ucha i łagodniejszy w wymowie. Słowo to bowiem można także przetłumaczyć jako „gnój”. A to już wzmacnia wymowę Pawłowego zdania. „Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za gnój, bylebym pozyskał Chrystusa (…)” (Flp 3,8). Czujemy różnicę. Porzucenie starego życia, czyli nawrócenie, jest uznaniem tego, co nie jest Chrystusowe, za bezwartościowe, odpychające i nienadające się do niczego.

Tym właśnie, co nie pozwala nam iść naprzód w duchowej drodze, a powinno być przez nas odrzucone stanowczo (bo śmierdzi i brudzi jak gnój), jest grzech. Może on sprawić, że nie będziemy potrafili żyć dalej, a przeszłość staje się dla nas kulą u nogi. Inni niekiedy wykorzystują wiedzę o naszych słabościach, żeby nas upokorzyć i zniszczyć. My natomiast nie potrafimy samym sobie przebaczyć. Z takiego stanu może uratować nas jedynie Jezus. „Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (J 8,11). Zbawiciel wie, że nie potrzebujemy oberwać za karę kamieniem, bo największą karą, jaką sami sobie zadaliśmy, był nasz grzech i jego konsekwencje.

Pełny tekst komentarza dostępny jest na portalu Deon.pl: TUTAJ

Zdjęcie autorstwa Fran Salinas z Pexels