Św. Paweł stawia nam bardzo mocne pytanie: „Jeżeli głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania?” (1 Kor 15,12). Porusza ono ważną kwestię dotyczącą tego, czy wyznawana i praktykowana przez nas wiara ma przełożenie na życie codzienne? Nie trzeba dużo główkować, żeby udzielić następującej odpowiedzi: nie zawsze tak jest.

Wiemy to z własnego doświadczenia. Skąd bierze się w człowieku taki rozdźwięk? Można słusznie odpowiedzieć, że ze skłonności do zła będącej konsekwencją grzechu pierworodnego. Podrążmy jednak jeszcze głębiej. A może jest coś nie tak z naszą wiarą? Może brakuje w niej zaufania w słowa Ewangelii i wewnętrznego mocnego przekonania popartego dostępnymi argumentami (choć oczywiście niewyczerpującymi), że historia Jezusa z Nazaretu to nie mitologiczna opowieść, ale coś, co wydarzyło się naprawdę?

Warto więc może, przynajmniej od czasu do czasu, usiąść do tekstu Credo i zmierzyć się z tym, co tam znajdujemy – zrewidować stan własnej wiedzy religijnej, a przy okazji zapytać siebie samego, czy prawdy chrześcijańskiej wiary są dla mnie czymś realnym, czy tylko mitem. Wiele twierdzeń, które zostały na przestrzeni wieków uznane za heretyckie, czyli niezgodne z prawowierną nauką, mają się dziś nad wyraz dobrze. Najwięcej problemów przysparza chyba prawda o tym, że Bóg w Jezusie Chrystusie stał się człowiekiem. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, w jak subtelny sposób niekiedy jej zaprzeczamy. Dlatego też pytanie o Credo to nie tylko kwestia prawd wiary, ale to przede wszystkim pytanie o osobę Jezusa Chrystusa: czy jest on dla mnie postacią mitologiczną czy historyczną?

Pełny tekst komentarza dostępny jest na portalu Deon.pl: TUTAJ