W II niedzielę Wielkiego Postu Kościół stawia przed nami scenę Przemienienia Pańskiego. W jednym momencie, w jednym miejscu obecni są ci, którzy przedstawiają swoimi osobami Stary Testament – Prawo (Mojżesz) i Proroków (Eliasz) – i Nowy Testament (Jezus). W scenie tej Bóg jednoznacznie pokazuje nam, że wydarzenie Jezusa Chrystusa jest wypełnieniem starotestamentalnych zapowiedzi.

Jezus jedyny raz za ziemskiego życia objawia się uczniom w Bożej postaci. Słowo Boga pokazuje swoją chwałę, wskazuje na Tego, z ust którego wyszło. Coś, co zwraca szczególną uwagę, to fakt, że uczniowie śpią, choć ma miejsce tak niesłychane wydarzenie, jak rozmowa Jezusa z Mojżeszem i Eliaszem. My również możemy przespać to, co ważne, czyli okazję, jaką daje nam Wielki Post – odkrycie Jezusa jako mojego Zbawiciela.

Uczniowie jednak obudzili się w ostatniej chwili i, widząc chwałę Słowa, chcą Je zatrzymać, by brzmiało już nieustannie. Chcą uchwycić chwałę, która się w Nim objawia. Na Taborze przemienił się nie tyle Jezus, co Jego uczniowie – zmieniło się ich postrzeganie rzeczywistości. Ujrzeli własnymi oczyma to, czego dotąd nie widzieli. Spadły łuski z ich oczu i ujrzeli światło. A kto raz ujrzy światło, chce, by świeciło już na zawsze.

I my mamy w Wielkim Poście przemieniać się dzięki słowu Bożemu, którego słuchamy. Przemieniać się mają nasze serca, byśmy widzieli to, czego inni nie widzą, i słyszeli to, czego inni nie słyszą. Jest tylko jeden warunek: obudzić się.

ks. Mateusz Tarczyński

(rozważanie z biuletynu parafialnego nr 8/2016)